Ανακαλύπτοντας ξανά τις απλές χαρές της ζωής

Ένας μικρός οδηγός ‘επιβίωσης’ για γονείς και παιδιά εν μέσω οικονομικής κρίσης!

Γράφει η CretaMum Χριστίνα

Τι θέλει περισσότερο κάθε γονιός για το παιδί του; Πρώτα να είναι υγιές και μετά να είναι ευτυχισμένο. ‘Τα χρήματα δε φέρνουν την ευτυχία’ λέει το γνωστό ρητό. Κι όμως, μέχρι πρότινος πολλοί πιστεύαμε ακριβώς το αντίθετο. Και τώρα, μεσούσης της οικονομικής κρίσης, πως θα κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα αν δεν μπορούμε πια να τους προσφέρουμε τη ζωή που είχαμε φανταστεί; Το πρόβλημα είναι μάλλον δικό μας παρά των παιδιών. Εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε εξαρτήσει σε τέτοιο βαθμό την ευτυχία μας (ή τη δυστυχία μας) από τα υλικά αγαθά – τα παιδιά είναι ευτυχισμένα με απλά και κυρίως οικονομικά πράγματα: φαγητό, ύπνο, αγάπη και παιχνίδι. Πως λοιπόν θα αρχίσουμε και πάλι να απολαμβάνουμε τις ‘απλές χαρές της ζωής’ για να μη μεταδώσουμε στα παιδιά μας ‘σύνδρομο στέρησης’;

Καταρχήν πρέπει να διεκδικήσουμε το χαμένο ελεύθερο χρόνο μας. Το χρόνο δηλαδή που κάποια στιγμή στη ζωή μας θεωρήσαμε πολυτέλεια και παραχωρήσαμε σε ‘παραγωγικές δραστηριότητες’. Το χρόνο που και στα παιδιά μας θεωρούμε περιττό και σπεύδουμε να γεμίσουμε με ξένες γλώσσες, μουσικά όργανα και αθλήματα. Καλές όλες αυτές οι δραστηριότητες, αλλά ένα παιδί έχει πρώτα ανάγκη να… παίζει!

Αφού ξαναβρούμε το χαμένο ελεύθερο χρόνο μας, πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να τον περνάμε εξολοκλήρου μπροστά σε μια οθόνη: της τηλεόρασης, του υπολογιστή, του κινητού… Η οθόνη σε μικρές ‘δόσεις’ είναι και ψυχαγωγική και χρήσιμη. Όταν όμως την ανάγουμε σε σχεδόν αποκλειστικό μέσο διασκέδασης, ζούμε όλο και περισσότερο εμπειρίες από ‘δεύτερο χέρι’… Και το σημαντικότερο: δε δημιουργούμε αναμνήσεις!

Κι αν δεν περνάμε τον ελεύθερο χρόνο μας μπροστά στην οθόνη, τι μπορούμε να κάνουμε; Τι θα λέγατε να αρχίσουμε και πάλι να παίζουμε; Κάποια στιγμή μεγαλώνοντας σταματήσαμε γιατί ωριμάσαμε, σοβαρέψαμε, βαρύναμε. Παιχνίδι σημαίνει απουσία προγράμματος, αυθορμητισμός, ανεμελιά. Οποιαδήποτε δραστηριότητα με αυτά τα χαρακτηριστικά μπορεί να θεωρηθεί ‘παιχνίδι’. Με την ευρύτερη έννοια, θα μπορούσε να είναι ένα βράδυ έξω με φίλους, μια εκδρομή, ένα ταξίδι. Αλλά και παιχνίδι με τα παιδιά μας. Ας θυμηθούμε πως παίζεται το κρυφτό κι ας το παίξουμε μαζί τους. Ας βγάλουμε τα ‘επίσημα’ ρούχα μας κι ας λερωθούμε.

Και τέλος ας αποκαταστήσουμε τη σχέση μας με τη φύση. Δε συζητάμε να γίνουμε φυσιολάτρες, να σκαρφαλώνουμε βουνά ή να κατασκηνώνουμε στην ύπαιθρο – αν βέβαια μπορούμε να το κάνουμε, τόσο το καλύτερο. Ας αρχίσουμε από τα βασικά: να περνάμε πάλι χρόνο ‘έξω’. Αρκεί ένας περίπατος στην παραλία, μια βόλτα σε ένα πάρκο, ένα πικνίκ. Στην Ελλάδα τα πάρκα δε βρίσκονται ακριβώς έξω από το σπίτι μας όπως σε άλλες χώρες, θα εκπλαγείτε όμως με τους καλά κρυμμένους  χώρους πράσινου σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων. Μπορεί να έχουμε πλέον αστικοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό (ή και εντελώς), όμως στις αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας υπάρχουν σίγουρα πολλές χαρούμενες στιγμές που ήμαστε κάπου εκεί ‘έξω’: κάνοντας ποδήλατο στην εξοχή, σκαρφαλώνοντας σε δέντρα και δοκιμάζοντας καρπούς, πηδώντας από βραχάκι σε βραχάκι, πετώντας βότσαλα στη θάλασσα, ψαρεύοντας… Ας αναβιώσουμε αυτό το αίσθημα ελευθερίας, ανακάλυψης και περιπέτειας που νιώθαμε τότε κι ας το μοιραστούμε με τα παιδιά μας!

IMG_6565_resize

Βόλτα στο Φουρνί, ανάμεσα στις Άνω και Κάτω Αρχάνες, μόλις 17χλμ από το Ηράκλειο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *