Μαμαδοϋστερίες της σύγχρονης εποχής!

Γράφει η CretaMum Τζανέτα

 

Μερικές φορές προσπαθώ να δω το ρόλο μου, ως μητέρα, από κάποια απόσταση και να λειτουργήσω σαν ένα ουδέτερο – ψυχρό μάτι απέναντι στη μητρότητα. Πολλοί άνθρωποι, ειδικά αυτοί που δεν έχουν παιδιά, σ’ εμάς τις μαμάδες βλέπουν κάποια υπερβολή στην εν γένει μητρική συμπεριφορά μας, σε βαθμό να μας θεωρούν ακόμη και ένα ιδιαίτερο βιολογικό είδος όπως η χελώνα Caretta caretta ή η φώκια Monachus monachus. Εν μέρει έχουν δίκιο. Είμαστε οι Mamades mamades, σπάνιο είδος της βιοποικιλότητας, που ανήκει στo ταξινομικό γένος των αγχωτικών «καπελωτικών», της οικογένειας των υστερικών δίποδων θηλαστικών.

cretamums-mamades-mamades

Photo via http://northtexaskids.com/ntkblog/

Εμείς οι μαμάδες – ιδιαίτερα οι νέες – της τεχνολογίας, του διαδικτύου, των tablet και των smart phones, επειδή έχουμε άμεση πρόσβαση στην πληροφορία, καταιγιζόμαστε καθημερινά από αμέτρητα επιστημονικά και παιδαγωγικά δεδομένα γύρω απ’ την ανατροφή των παιδιών μας. Στην εναγώνια προσπάθειά μας να τα εφαρμόσουμε, παγιδευόμαστε σε ανασφάλειες, ερωτηματικά και ψυχολογικά αδιέξοδα –ευγενικά θέτοντας το θέμα– για να μην πω κρίσεις παροξυσμού, εγκεφαλικά και λιποθυμικά επεισόδια:

-Μήπως δεν προσφέρω αρκετά στο παιδί μου;

-Μήπως κάνω κακό στο παιδί μου;

-Δεν αφιερώνω πολύ χρόνο στο παιδί μου.

-Δεν είμαι καλή μαμά!

Σαφέστατα η γνώση που έχουμε στα χέρια μας σχετικά με θέματα υγείας, ανατροφής και διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας είναι δραματικά περισσότερη απ’ αυτήν που είχαν οι παλαιότερες γενιές κι έτσι απ’ τη μια είμαστε πιο προνομιούχες, αλλά απ’ την άλλη πιο αγχωμένες. Ναι μεν ενημερωμένες αλλά, λόγω της εγκεφαλικής υπερφόρτωσης, στα πρόθυρα νευρολογικής κατάρρευσης! Κι ας μην ξεχνάμε ότι σε όλη αυτή τη γνώση έρχεται να προστεθεί και το σύγχρονο μάρκετινγκ, που μας δημιουργεί ολοένα και περισσότερες ανάγκες, με αποτέλεσμα η «δόλια» η μάνα να νιώθει μόνιμα ανεπαρκής και πολύ «λίγη» για το θεόπνευστο έργο της. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πάνω στον μικρό εγκέφαλο του ταξινομικού γένους της μάνας έρχεται να «κάτσει»  και ολόκληρο το «σύμπαν»! Έχει να σκεφτεί και τις κοινωνικό – πολιτικές και οικολογικές εξελίξεις:

-Σε τι κοινωνία μεγαλώνουμε τα παιδιά μας!

-Τι τρώμε και τι αναπνέουμε εμείς και τα παιδιά μας!

-Να μ’ έχει ο θεός καλά, να μεγαλώσω το παιδί μου!

Και φυσικά σε όλα αυτά τα υπαρξιακά – μεταφυσικά ερωτήματα της συνομοταξίας μας, δε λείπει κι η αιώνια ανησυχία της μάνας, που αποτελεί κατηγορία από μόνη της: Σε τι χέρια θα πέσει το παιδί μου; Η αγωνία αυτή της μάνας, που αφορά στο μελλοντικό ταίρι του παιδιού της, αρχίζει από την ηλικία των δύο ετών. Το παιδί μπορεί να φοράει ακόμα πάνες, στοιχείο ήσσονος σημασίας για μια μάνα, που από τώρα κάνει πρόβες για καρδιακά επεισόδια, που όλως τυχαίως θα εκδηλώσει όταν γνωρίσει το γαμπρό ή τη νύφη!

Κι αν προσθέσουμε στο μενού και τα καθημερινά ατυχήματα ή τις διάφορες μικρο–ασθένειες των παιδιών, είναι απορίας άξιο πως ζούμε ακόμα! Αν κρίνω απ’ τον εαυτό μου, σε κάθε ατύχημα του γιου μου, με το ζόρι κρατιέμαι να μη σωριαστώ στο πάτωμα, αφού πρέπει να ανταποκριθώ στο ρόλο των ειδών της συνομοταξίας μου που επιβάλει πρώτα να παρηγορήσω το παιδί μου.

Η υπερβολική αγάπη για τα καμάρια μας και η επιθυμία μας να τους προσφέρουμε τα «πάντα» μας εξομοιώνουν με ένα νέο βιολογικό είδος, τη Mater hysterica – απ’ το λατινικό mater που σημαίνει μητέρα, για το hysterica δε νομίζω ότι χρειάζεται εξηγήσεις…

Μανούλες ας πάρουμε μια ανάσα! Ούφ…

Και μόνο το γεγονός ότι μια μαμά προβληματίζεται, ψάχνει και ενημερώνεται, για μένα αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο ότι είναι μια «καλή» μαμά, παρά τις όποιες αστοχίες. Απ’ τη στιγμή που μια μαμά προσπαθεί για το καλύτερο, ακόμη κι αν δεν το πετυχαίνει πάντα, από μόνο του είναι αρκετό! Ας μην ξεχνάμε ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Είναι πολλά που είναι πέρα και πάνω απ’ τις δυνάμεις μας, είτε αυτό λέγεται DNA είτε τύχη είτε θεός και συμπαντικές δυνάμεις. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε κι από κει και πέρα κάνουμε… το σταυρό μας! Τελειότητα δεν υπάρχει. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι την κατέχει, άρα κι εμείς είμαστε ατελείς και σίγουρα τα παιδιά μας δεν είναι τα τέλεια παιδιά. Άλλωστε τα παιδιά χρειάζονται πολύ λιγότερα από όσα εμείς νομίζουμε. Πολλά απ’ αυτά που νομίζουμε ότι χρειάζονται, είναι στην ουσία δικές μας ανασφάλειες. Ας αφήσουμε μανούλες τη μεγαλύτερη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας να μεγαλουργήσει! Είναι η μεγαλύτερη δύναμη της μάνας από καταβολής κόσμου… Το ΕΝΣΤΙΚΤΟ μας! Το καταπιέσαμε και το υποτιμήσαμε, αλλά αγνοήσαμε ότι η μάνα στην ουσία είναι το ΕΝΣΤΙΚΤΟ, το πρωτόγονο, το φυσικό και αρχέγονο όσο και η αγάπη για τα παιδιά της!

Ο Θεός δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού, γι’ αυτό δημιούργησε τις μητέρες.

(Εβραϊκή παροιμία)

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *