Ιστορίες καθημερινής τρέλας!

Γράφει η CretaMum Τζανέτα

Η καθημερινότητα –λένε- εμπεριέχει πολλή ρουτίνα, που κάποιες φορές φτάνει στα όρια της ανίας. Όχι για μια μαμά όμως. Ποια ρουτίνα; Ποια ανία; Δεν έχω παράπονο κανένα. Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει η επόμενη μέρα! Οι ιδιοτροπίες των μεγαλύτερων διασημοτήτων ωχριούν μπροστά στις ιδιοτροπίες και τις απαιτήσεις ενός μικροσκοπικού ανθρώπου. Έχει «άποψη» και μάλιστα πολύ ισχυρή.

cretamums-istories-trelas

Photo via http://www.clipartheaven.com/

Ιστορία νούμερο 1: Παίζουμε όμορφα κι ωραία (με το γιο μου), με τα αμέτρητα αυτοκινητάκια κάθε λογής – σιδερένια, πλαστικά, μικροσκοπικά, ογκώδη, αυτοκινούμενα, μονόχρωμα, δίχρωμα, πολύχρωμα, κάποια δυνητικά φτιάχνουν και καφέ… Ξαφνικά ο Αντώνης με ρωτάει: «Το μωβ;» Η δόλια η μάνα αρχίζω να αισθάνομαι τρόμο. Προαισθάνομαι το κακό που θα με βρει. Κάνω την ανήξερη. «Ποιό μωβ χαρά μου;» Ρητορική η ερώτηση για να κερδίσω λίγο χρόνο και να σκεφτώ. «Το μωωωωβ», ανεβάζει τον τόνο και στρίβει το κεφάλι κι όταν ο Αντώνης στρίβει το κεφάλι, τα πράγματα δυσκολεύουν. Τι έχει συμβεί; Θυμήθηκε ένα μωβ αυτοκινητάκι και το θέλει εδώ και τώρα. Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, του δείχνω ένα παρόμοιο «Θες αυτό;» «Όκι, το μωβ σέλω». «Θες αυτό που πετάει κιόλας;» «Οοοκι…το μωωωωβ». «Θες  να κάνουμε αγώνες;», θέλει μόνο το μωβ. Και αρχίζει το δράμα. Αρχίζω να ψάχνω στις αμέτρητες στοίβες το μωβ αυτοκινητάκι, χωρίς να  ξέρω και ποιο ακριβώς εννοεί. Συναντάω καμιά δεκαριά μωβ και μαντέψτε; Κανένα δεν είναι το μωβ που ψάχνουμε! Αφού το νευρικό μου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο και έχει πιαστεί η μέση μου να σκύβω κάτω από καναπέδες για να εντοπίσω ένα μωβ αυτοκινητάκι -τι ήθελα να του μάθω τα χρώματα;- αποφασίζω να του πω την αλήθεια. «Αντώνη δεν ξέρω που είναι, το χάσαμε το μωβ». Και αρχίζει το κλάμα, η μάχη να τον ηρεμήσω και προσεύχομαι να χτυπήσει το κουδούνι και να είναι κάποιος πλασιέ να μας τραβήξει την προσοχή και να ξεχάσουμε το  μωβ χρώμα. Δεν περνάει ούτε ένας πλασιέ! Μα τι έγιναν τόσοι πλασιέ! Σκέφτομαι…. σκέφτομαι και βρίσκω τυχαία ένα κίτρινο αυτοκινητάκι – ναι, όπως τ’ ακούτε, κίτρινο! «Α, Αντώνη κοίτα ένα κίτρινο, είναι φίλος του μωβ και…», σταματάει το κλάμα και με κοιτάει όλο απορία, εγώ αγωνιώ αν θα τον πείσω, «…έτρεχε μαζί με το μωβ σε αγώνες… ναι!!!»  Ένας θεός ξέρει τι κατεβάζει η κούτρα μου, για να τον κάνω να ξεχάσει το ακατανόμαστο χρώμα – ούτε ο Φώσκολος τέτοια φαντασία! Και απ’ το μηδέν συνθέτω μια απίστευτη ιστορία κι ο Αντώνης έχει πλέον απορροφηθεί στην ιστορία και έχουμε ξεπεράσει (σχετικά) αναίμακτα την κρίση. Γι’ αυτό λένε ότι η μητρότητα ξυπνάει τα ταλέντα σου! Δεν είναι τα ταλέντα που ξυπνάει, αλλά το ένστικτο της επιβίωσης!

Ιστορία Νούμερο  2 – Φάση 1: Σαν κάθε πρωτάρα μαμά που σέβεται τον εαυτό της, όταν μπήκαμε στη φάση «κόβω» το μπουκάλι και μαθαίνω το ποτήρι, πήγα σε γνωστό κατάστημα βρεφικών ειδών και αγόρασα πολλά και διαφορετικά ποτηράκια και παγουρίνο. Άλλο πράσινο, άλλο μπλε, άλλο με καλαμάκι, άλλο εκπαιδευτικό και πάει λέγοντας. Θεώρησα η αφελής ότι η ποικιλία θα έκανε πιο ενδιαφέρουσα και κατ’ επέκταση πιο εύκολη τη διαδικασία. Και εδώ αρχίζει το δράμα. Το πρωί του βάζω το γάλα στο πράσινο παγουρίνο. Αποφάσισα να καθιερώσω το πράσινο για το γάλα και τα άλλα για νερό ή χυμούς. Πάω μες στην τρελή χαρά.

cretamums-istories-trelas2

Photo via http://www.lilsugar.com/

«Κοίτα, σήμερα θα πιούμε το γάλα μας στο πράσινο παγουρίνο με το καλαμάκι! Γιούπι!!» «Όκι, σέλω το άλλο πράσινο», μου απαντάει και αρχίζω βαθιές εισπνοές – εκπνοές! «Ποιό χαρά μου;», κάνω την κινέζα. «Το άλλοοοοοοοο….», ανεβαίνει ο τόνος και στρίβει το κεφάλι. Πάω στην κουζίνα αδειάζω το γάλα στο άλλο πράσινο, που όμως είναι ποτήρι ανοιχτό και όχι παγουρίνο, με τον κίνδυνο να κάνουμε μπάνιο μες στο γάλα. Κάτι ήξερε ο Ηρώδης! Τουλάχιστον έχει ενσωματωμένο καλαμάκι.  Φεύγω και επιστρέφω δριμύτερη. «Κοίτα, το άλλο πράσινο!» «ΟΚΙΙΙ, με καλαμααααακι!» « Έχει μωρό μου καλαμάκι!», προσποιούμαι την ήρεμη αν και είμαι έτοιμη να εκραγώ. «Σέλω καλαμαααακι!» Το καμάρι μου θέλει έξτρα, πλαστικό αποσπώμενο καλαμάκι. Ξαναπάω στην κουζίνα και φέρνω ένα καλαμάκι με την ψευδαίσθηση ότι θα τελειώσουν εδώ οι διαπραγματεύσεις με την «Τρόικα». «Πράσινοοο καλαμάκι!», μου φωνάζει μόλις επιστρέφω. Τι έκανα θεέ μου; Έφερα μπλε καλαμάκι; Πως δεν το σκέφτηκα; Πρέπει το καλαμάκι να είναι ασορτί με το ποτηράκι. Πράσινο ποτήρι, πράσινο και το καλαμάκι. Εννοείται ότι τσακίστηκα πίσω στην κουζίνα να φέρω επιτέλους ένα σωστό καλαμάκι, με την αγωνία αν θα έχουμε πράσινο καλαμάκι στο ντουλάπι. Με λυπήθηκε ο θεός και βρήκα πράσινο. Πόσα χιλιόμετρα διανύω καθημερινά παναγιά μου;

Φάση 2 : Το επόμενο πρωί κάνω την εξής πονηριά: βάζω το γάλα κατευθείαν στο πράσινο, το άλλο πράσινο, για να μην έχω επιστροφές. Πάω στο δωμάτιο έχοντας ψυχολογικά το πάνω χέρι. «Το πράσινοοοοο σέλω», μου λέει. «Πράσινο είναι χαρά μου», προσποιούμαι ότι δεν άκουσα. «Το άλλο», επιμένει. Το βλαστάρι μου ήθελε σήμερα το πράσινο παγουρίνο με το καπάκι που είχε απορρίψει την προηγούμενη μέρα για το ανοιχτό πράσινο ποτήρι… Ευτυχώς δε μου ζήτησε να ανοίξω το καπάκι και να βάλουμε έξτρα καλαμάκι – και φαντάζεστε να ζητούσε καλαμάκι σε χρώμα που δεν υπήρχε στο ντουλάπι;

cretamums-istories-trelas3

Photo via http://pinknothings.blogspot.gr/

Ιστορία νούμερο 3 : Για να μην αναφερθώ και στο διάβασμα. Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθούμε, πρέπει να διαβάσουμε αφού πρώτα επιλέξουμε ένα απ’ τα δεκάδες βιβλία του μικρού Albert (Einstein). «Αγάπη μου να διαβάσουμε το Χ;». «Όκι», μου απαντάει. Κι αρχίζω η μαύρη να απαριθμώ ένα  προς ένα όλα τα βιβλία, μέχρι να καταλήξει ο νεαρός με περισπούδαστο ύφος, μετά από ένα εικοσάλεπτο απανωτών προτάσεων, να πει το πολυπόθητο ΝΑΙ! Και εννοείται ότι όταν τελειώνουμε το ένα ανάγνωσμα, αρχίζει ξανά η απαρίθμηση για να επιλέξουμε το δεύτερο και ούτω καθεξής. Κι ενώ είμαι ένα βήμα πριν απ’ το να γίνω μια σύγχρονη Μήδεια, έρχεται το αντράκι μου, χαϊδεύει τα πόδια μου –μέχρι εκεί φτάνει όταν είμαι όρθια- και μου λέει «μανούλα» και γελάει ολόκληρος. Γελάνε τα ματάκια του!! Και καθόμαστε αγκαλίτσα, με φιλάει και μου λέει «Αγαπάμε το Τζανετάκι». Κι έχω ξεχάσει τα πράσινα καλαμάκια, το μωβ αυτοκινητάκι, τα παγουρίνο, την ατέλειωτη απαρίθμηση βιβλίων. Δεν υπάρχει τίποτα πια. Μόνο το αντράκι μου,  η λέξη «μανούλα» και το χαμόγελό του! Σ’ ευχαριστώ θεέ μου για τα αμέτρητα χιλιόμετρα που κάνω!

«Η καρδιά της μητέρας είναι μια βαθιά άβυσσος, στο κάτω μέρος της οποίας θα βρείτε πάντα τη συγχώρεση»Honore de Balzac

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *