Περιπέτεια στη χώρα των θαυμάτων

Μια συνταγή ομορφιάς γραμμένη σαν παραμύθι από την CretaMum Ρένα.

Εχθές επισκέφτηκα μια παλιά φίλη, την Αλίκη. Ναι, πολύ σωστά καταλάβατε, τη γνωστή Αλίκη από τη «Χώρα των Θαυμάτων». Για να πω την αλήθεια, όταν ήμουνα παιδί δε τη συμπαθούσα καθόλου αυτή τη κοπέλα. Δε μου άρεσαν οι ιστορίες της, στις οποίες συνέβαιναν τα πιο αλλόκοτα πράγματα. Σιγά-σιγά όμως μεγάλωσα και τώρα πλέον, εκτός από την Αλίκη, βιώνω και εγώ το δικό μου «θέατρο του παραλόγου» σχεδόν καθημερινά. Oι ιστορίες της, όλα τα παράδοξα και απρόσμενα, ο Άσπρος Κούνελος που διαρκώς τρέχει για να προλάβει το χρόνο (κρατώντας το μεγάλο ρολόι του), ο Καπελάς που παραμένει παιδί και όλα αυτά τα «πρέπει» και τα «μη» της Κόκκινης βασίλισσας έγιναν για μένα απλώς η κάθε μέρα!

Όπως καταλαβαίνετε, με την Αλίκη έχουμε γίνει πολύ καλές φίλες τον τελευταίο καιρό και την επισκέπτομαι συχνά, όπως και εχθές το απόγευμα. Άνοιξα τη πόρτα και πέρασα μέσα.

Καλησπέρα Αλίκη, είπα όταν πρόσεξα ότι ασχολιόταν με κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω. Είχε μπροστά της ένα βαζάκι μέλι και κομμάτια από μια παλιά τσαγιέρα.

Κολλάω την τσαγιέρα με το μέλι, είπε η Αλίκη χαμογελώντας, έτσι το τσάι μας θα είναι πιο νόστιμο. Είναι η αγαπημένη τσαγιέρα του Καπελά βλέπεις και στεναχωρήθηκε πολύ όταν την έσπασε.

Άνοιξα το στόμα μου για να της πω ότι κατά τη γνώμη μου δε θα άντεχε η συναρμολόγηση, αλλά δε πρόλαβα να αρθρώσω ούτε λέξη επειδή με σταμάτησε ο Καπελάς, που ήρθε τρέχοντας από την κουζίνα πετώντας στον αέρα σαν τον ταχυδακτυλουργό πολύχρωμα αχνιστά μπισκότα, το ένα μετά το άλλο.

Καλησπέρα αγαπητή μου, είπε μόλις σταμάτησε μπροστά μου. Πρέπει να δοκιμάσεις ένα από αυτά, σίγουρα δεν τα έχεις ξαναδοκιμάσει.

Φυσικά αρνήθηκα. Όπως όλοι θα ξέρετε εάν φάτε ή πιείτε κάτι στο σπίτι της Αλίκης είναι πολύ πιθανό να σας συμβούν τα πιο απίθανα πράγματα. Μπορεί να ψηλώσετε τόσο πολύ ώστε να γεμίσετε ασφυκτικά το σπίτι ή να συρρικνωθείτε τόσο ώστε κι ένα απλό μυρμήγκι να μοιάζει με γίγαντα μπροστά σας. Που να τολμήσω λοιπόν να δοκιμάσω κάτι μέσα στο σπίτι αυτό;

Είναι ώρα για τσάι, δε πρέπει να αργήσουμε, φώναξε ο Άσπρος Κούνελος, ο πάντα αγχωμένος και μονίμως φορτωμένος με χιλιάδες «πρέπει» φίλος της Αλίκης.

Λοιπόν αγαπητή μου, πρέπει να το φας, είπε ο Καπελάς, σπρώχνοντας ταυτόχρονα το πολύχρωμο μπισκότο στο στόμα μου.

Πριν προλάβω να αντιδράσω στο ελάχιστο, η καρέκλα όπου καθόμουν άρχισε να στριφογυρίζει και εγώ εκτινάχτηκα και άρχισα να κατρακυλώ πρώτα σε μια πράσινη τσουλήθρα και μετά σε μια σκοτεινή τρύπα, γεμάτη σκάλες και μαύρες ομπρέλες. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι είχα αρχίσει να συρρικνώνομαι. Απεγνωσμένα κουνούσα χέρια και πόδια προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου. Μάταιη προσπάθεια…

cretamums-wonderland

Ευτυχώς διέκοψε την ανεξέλεγκτη καθοδική μου πορεία μια πανέμορφη  μαργαρίτα με ροζ-γαλάζια πέταλα, πάνω στην οποία προσγειώθηκα. Αναρωτιόμουν σε ποιο γένος ή είδος να ανήκει  αυτό το παράξενο λουλούδι, όταν άκουσα χαχανητά λίγο πιο χαμηλά από όπου βρισκόμουν, καθώς η Αλίκη και ο Καπελάς προσγειώνονταν πάνω στο παχύ χορτάρι.

Πρόσεχε, μην κουνηθείς καθόλου, μου φώναξε ο Καπελάς.

Τι; Τι είπες; Ρώτησα κάνοντας τα χέρια μου σα χωνί γύρω από το αφτί μου, πλησιάζοντας ταυτόχρονα προς την άκρη του άνθους για να ακούσω καλύτερα.

Τη δεύτερη φορά που ο Καπελάς επανέλαβε τα λόγια του, φυσικά άκουσα, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά. Τα πέταλα του λουλουδιού άρχισαν να περιστρέφονται και όπως το ελικόπτερο η πολύχρωμη μαργαρίτα άρχισε να απογειώνεται και να πετά στον ουρανό με εμένα απάνω της. Η κίνηση της μαργαρίτας μου έκανε και τις υπόλοιπες να αρχίσουν να πετούν και σε λίγο ο ουρανός είχε γεμίσει με ιπτάμενα πολύχρωμα λουλούδια.

Αλίκη, βοήθεια! Φώναξα όσο πιο δυνατά μπορούσα και προσπάθησα να εντοπίσω τους φίλους μου κάτω στη γη. Μα τι κάνουν; Είναι ώρα τώρα για παιχνίδι; Ο Καπελάς και η Αλίκη κρατούσαν στα χέρια τους μικρά κουτάκια και έφτιαχναν σαπουνόφουσκες. Η μαργαρίτα μου πετούσε όλο και πιο ψηλά και εγώ απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από το έδαφος. Τι να κάνω; Μήπως να πηδήξω σκέφτηκα, όταν άκουσα μια φωνή πίσω μου.

Γρήγορα, δώσε μου το χέρι σου και πήδα! Ο Καπελάς μαζί με την Αλίκη ήταν δίπλα μου, μέσα σε μια τεράστια σαπουνόφουσκα. Δε δίστασα να πηδήξω και εγώ μέσα σε αυτή. Τα τοιχώματα ήταν ελαστικά και έτσι όπως έπεφτε το φως του ήλιου απάνω τους, σχηματίζονταν χιλιάδες πολύχρωμα ουράνια τόξα. Σε λίγο, με αυτό το ιδιαίτερο μεταφορικό μέσο, βρεθήκαμε να πετάμε ανάμεσα στα σύννεφα. Τι υπέροχο συναίσθημα! Η Αλίκη έβγαλε το χέρι της έξω από τη σαπουνόφουσκα, πήρε ένα κομμάτι σύννεφο και το έφαγε. Έκανα και εγώ το ίδιο. Το σύννεφο ήταν μαλλιαρό και αφράτο, καθόλου υγρό και δροσερό όπως θα περίμενα. Όταν το έφερα στο στόμα μου, ένα υπέροχο γλυκό κύμα βανίλιας και αγριοφράουλας με πλημμύρισε. Μέσα σε λίγα λεπτά όλη η παράξενη παρέα μας τσιμπολογούσε λαίμαργα μικρά κομμάτια από τα πεντανόστιμα σύννεφα.

Τα ανοδικά ρεύματα του αέρα δεν άργησαν να οδηγήσουν τη σαπουνόφουσκα ακόμα πιο ψηλά. Τώρα πια βρισκόμασταν πάνω από τα σύννεφα. Ο  ήλιος φάνηκε μεγάλος και λαμπερός, όμως οι ακτίνες του, που μας ζέσταναν, έκαναν τη σαπουνόφουσκά μας να σκάσει και εμάς να ξεκινήσουμε ένα καινούριο αγωνιώδες ταξίδι «πτώσης» προς τη γη.

Η Αλίκη άνοιξε τη γαλάζια φούστα της και σαν να κρατάει αλεξίπτωτο άρχισε να κατεβαίνει με πιο αργούς ρυθμούς. Το ίδιο έκανε και ο Καπελάς που κρατούσε και με τα δύο του χέρια το τεράστιο καπέλο του, πάνω από το κεφάλι του.

Πιάσε την ομπρέλα μου, φώναξε ο Καπελάς που με έβλεπε να πέφτω, όλο και με πιο μεγάλη ταχύτητα. Την ομπρέλα δε κατάφερα να τη πιάσω όσο και αν άπλωνα τα χέρια μου,  αλλά μέσα σε λίγα λεπτά πολύχρωμες πεταλούδες, που είχε στείλει ο Άσπρος Κούνελος, μας μετέφεραν στο κάστρο της Κόκκινης βασίλισσας όπου το τραπέζι για το τσάι ήταν έτοιμο και όλοι τριγύρω του, μας περίμεναν.

Λυπήθηκα όταν η περιπέτεια μας τελείωσε, μόλις όμως επιστρέψαμε στο σπίτι της Αλίκης, βιάστηκα να φύγω για να προλάβω να διηγηθώ στα παιδιά μου όλα όσα είχαν συμβεί, πριν ακόμα φύγουν και τα τελευταία κομμάτια νόστιμου σύννεφου που είχαν απομείνει απάνω στα ρούχα μου.

——————–

Δώστε στο παιδάκι σας ένα μπλόκ ζωγραφικής για να ζωγραφίσει αυτή την ιστορία και εσείς απολαύστε μια μάσκα αναζωογόνησης από «τα Μυστικά της Φύσης»!

 

ΜΑΣΚΑ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΤΙΚΗ

ΥΛΙΚΑ

2 καρότα

Νερό

Βράζουμε τα καρότα έως ότου να μαλακώσουν αρκετά και κατόπιν τα πολτοποιούμε στο μπλέντερ. Απλώνουμε στο πρόσωπο και το λαιμό και αφήνουμε τη μάσκα για 20 λεπτά περίπου. Μετά ξεβγάζουμε με χλιαρό νερό.