Παππούδες: αξία ανεκτίμητη!

Γράφει η CretaMum Μαρία Ν.

Via www.sheknows.com.

Via www.sheknows.com

Δεν ξέρω για σας, αλλά η δική μου γιαγιά έφτιαχνε τα πιο νόστιμα ντολμαδάκια, τα πιο νόστιμα κουλουράκια και το πιο νόστιμο κριθαράκι του κόσμου. Και όσο κι αν έλεγε στη μαμά μου τη συνταγή, αυτή δεν τα έκανε ποτέ το ίδιο νόστιμα…

Μικροί με τα αδέρφια μου πηγαίναμε πάντα σε παιδικούς σταθμούς. Δε ξέρω λοιπόν να σας πω για την αξία ή και τα προβλήματα πιθανώς του να κρατάνε τα παιδιά η γιαγιάς κι ο παππούς όταν δουλεύουν οι γονείς. Θα σας πω όμως για την αξία των παππούδων που είναι στη ζωή των εγγονιών τους. Για το κέρδος σε συναισθηματική ωριμότητα και σε εμπειρίες ζωής που έχουν τα παιδιά που μεγαλώνουν με τον παππού ή τη γιαγιά ως σημαντικό μέρος της καθημερινής ζωής τους.

Ο ρόλος του παππού και της γιαγιάς είναι πολύ γλυκός. Το παιδί συνδυάζει τις επισκέψεις στους παππούδες με κάποια ιδιαίτερα πράγματα, όπως βόλτα, παραμύθια, ιστορίες από το παρελθόν, ιστορίες για το πώς μεγάλωσαν οι δικοί του γονείς… Εάν δε οι παππούδες έχουν και κήπο/αυλή, ακόμα καλύτερα! Τα παραμύθια της γιαγιάς δεν είναι ποτέ τα κλασικά. Τα πιο ωραία είναι αυτά που επινοεί τη στιγμή που τα διηγείται και την επόμενη φορά που τα παιδιά τα ξαναζητάνε, δεν τα θυμάται!!! Και τα παιδιά τη διορθώνουν…

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός ότι οι παππούδες μπορούν να κάνουν κατανοητό στα παιδιά (αλλά και σε εμάς) ότι τα πράγματα που μας φαίνονται σήμερα βουνό, υλικά αγαθά που θεωρούμε απαραίτητα, ίσως δεν είναι και τόσο… Πάντα μιλάνε για τις δυσκολίες και αγωνίες που οι ίδιοι πέρασαν, που καμιά φορά δεν μπορούμε να διανοηθούμε.

H γιαγιά μου πάντα μας έλεγε ιστορίες από τότε που ήταν μικρή, ότι ήταν μεγάλο πειραχτήρι, για μετά που μεγάλωσε και πόσο ήθελε να σπουδάσει, αλλά δεν την άφησαν… για το πώς έκανε τα δικά της παιδιά (στο σπίτι) και για το πώς η δική μου η μαμά ήταν το πιο μικροσκοπικό πλάσμα στον κόσμο και η γιαγιά την φρόντιζε με πείσμα για να μπορέσει να μεγαλώσει. Την παρακολουθούσα με δέος να διηγείται ιστορίες από αυτά τα μακρινά χρόνια…Και όλα αυτά στα δικά μου παιδικά αυτιά έμοιαζαν με αληθινή ιστορία, αλλά και με παραμύθι! Στο μυαλό μου τους έδινα μορφή και έπλαθα με τη φαντασία μου σενάρια, κοστούμια και σκηνικά για να ντύσω τις ιστορίες της.

Η γιαγιά και ο παππούς είναι φορείς ζωντανής παράδοσης, ηθών και εθίμων, έχουν υπομονή, δε βιάζονται, μπορούν ανά πάσα στιγμή να παίξουν όλα τα παιχνίδια με τα εγγόνια τους και λειτουργούν ως ο συνδετικός κρίκος παρελθόντος – παρόντος, γεγονός που είναι σημαντικό για τη θεμελίωση της ιστορικής συνείδησης των παιδιών.

Και αυτοί όμως με τη σειρά τους παίζοντας με τα εγγόνια τους γίνονται πάλι παιδιά, μαθαίνουν πράγματα (τι είναι το ίντερνετ και πώς περνάει από το καλώδιο του τηλεφώνου αναρωτιόταν η δική μου η γιαγιά) και το διασκεδάζουν!

Όταν λοιπόν ο δικός μου γιος δε θέλει να φύγει από το σπίτι των γονιών μου, θυμάμαι που κι εγώ δεν ήθελα να φύγω από τη γιαγιά, τις ιστορίες, την υπομονή, τις συμβουλές και το πιο νόστιμο κριθαράκι του κόσμου….

Οι παππούδες είναι ανεκτίμητης αξίας και τώρα που είναι καλοκαιράκι ας φροντίσουμε τα παιδιά μας να περάσουν πολύ χρόνο μαζί τους!