15 μέρες στη ΜΕΝΝ

Η ιστορία προωρότητας της CretaMum Τζανέτας

Γέννησα τον Αντώνη στις 36 εβδομάδες ακριβώς. Ζύγιζε 1870 γραμμάρια και είχε ύψος 44 εκατοστά.  Ήταν λιποβαρές μωρό, επειδή η αριστερή μητριά δεν  τροφοδοτούσε τον πλακούντα επαρκώς. Ζύγιζε σχεδόν το μισό από ένα φυσιολογικό μωρό 3500 γραμμάριων!  Κάτι η άγνοια η δική μου, κάτι ο γιατρός μου που προσπαθούσε να μην με ταράξει περισσότερο –λόγω της περιπετειώδους εγκυμοσύνης μου- είχε αναφερθεί πολύ φευγαλέα το ενδεχόμενο να νοσηλευτεί το μωρό στη θερμοκοιτίδα, χωρίς όμως να δοθεί έμφαση στο θέμα. Μόλις τέλειωσε η καισαρική, είδα το μωρό μου για ελάχιστα δευτερόλεπτα και μετά τον πήγαν στη ΜΕΝΝ (Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών). Ούτε που μπορούσα να θυμηθώ το προσωπάκι του, υπό την επήρεια της νάρκωσης. Αγνοούσα παντελώς τι ήταν η ΜΕΝΝ και ακόμα και η πιο ζωηρή φαντασία μου δεν μπορούσε να με προετοιμάσει γι’ αυτό που θα συναντούσα. «Θα τον βάλουν σε μια γυάλα να ζεσταίνεται και αύριο  θα τον πάρουμε σπίτι», έτσι νόμιζα…

Την πρώτη φορά που μπήκα στη ΜΕΝΝ, νόμιζα ότι η καρδιά μου θα σπάσει, δεν ήμουν έτοιμη για όλο αυτό που με περίμενε. Και να φανταστεί κανείς ότι ήμουν «προνομιούχος», γιατί ο γιος μου ήταν κατά τ’ άλλα υγιής και το μόνο μας ζητούμενο ήταν να πάρει βάρος. Οι πόρτες της ΜΕΝΝ άνοιγαν τρεις φορές: στις 11:30 στις 17:30 και στις 19:30, για μισή ώρα κάθε φορά. Μας έδιναν να φορέσουμε πράσινες ποδιές και σκουφάκια, ίδια με αυτά της εντατικής!  Την πρώτη φορά θύμωσα με τον εαυτό μου που δεν μπόρεσα  να αναγνωρίσω το παιδί μου ανάμεσα στ’ άλλα και χρειάστηκα τη βοήθεια της μαίας. Ήταν μέσα σε ένα ηλεκτρονικό γυάλινο  «κουτί», που ήταν συνδεδεμένο με μόνιτορ. Έκλαψα πολύ όταν αντίκρισα αυτή την εικόνα! Ίσως περισσότερο με πείραξε ο καθετήρας με τον οποίο σιτιζόταν απ’ τη μυτούλα του. Ίσως απλά, άφησα μαζεμένα δάκρυα που από καιρό κρατούσα! Έβαλα το τρεμάμενο χέρι μου μέσα για να τον χαϊδέψω στην πλάτη και του μίλησα, με την ελπίδα ότι θα καταλάβει πως η μαμά του δεν τον παράτησε και ότι δεν φταίει που τον άφησε εκεί μόνο του, κι ότι θα κάνει τα πάντα να αναπληρώσει το κενό. Φοβόμουν να τον πάρω αγκαλιά, νόμιζα ότι θα έκανα κάτι λάθος και θα έσπαγε! Τον τάιζα με το μπιμπερό (μετά από μέρες), κρατώντας τον απ’ το σβέρκο σαν τα γατάκια. Του μιλούσα συνέχεια. Του έλεγα ότι είμαι η μαμά του, ότι τον αγαπώ, ότι μου λείπει, ότι σε λίγες μέρες θα πάμε σπίτι μας και του τραγουδούσα! Ήμουν η μόνη που μιλούσα τόσο πολύ στο μωρό μου, αλλά δε μ’ ένοιαζε. Ήθελα να τον γεμίσω με απόθεμα αγάπης για τις ώρες που ήμουν μακριά του και νομίζω ότι καταλάβαινε τα πάντα.

Κι ερχόταν η ώρα της ενημέρωσης μετά απ’ το πρωινό επισκεπτήριο. «Έχασε εκατό γραμμάρια σήμερα» μας είπαν. Όλα τα μωράκια τις πρώτες μέρες χάνουν βάρος και την τρίτη μέρα συνήθως αρχίζουν να παίρνουν . «Πότε θα βγούμε;» «Μόλις φτάσει τα 2200 γραμμάρια» μας απαντούσαν. Υπήρχαν τρεις θάλαμοι στη ΜΕΝΝ. Εμείς ήμασταν στο θάλαμο 1. Κάποια στιγμή ρώτησα μια μαία τι σημαίνει αυτή η αρίθμηση. Μου εξήγησε ότι στο θάλαμο 1 είναι τα μωρά που δεν έχουν σοβαρά προβλήματα και χρειάζεται  μόνο να πάρουν βάρος. Στο θάλαμο 2 ήταν τα μωρά με πιο σοβαρά προβλήματα και στον 3 τα μώρα που αγωνίζονταν για να ζήσουν! Ήταν η εντατική! Ένιωσα ντροπή που δεν είχα σκεφτεί ότι ακόμα και τόσο μικροί οργανισμοί μπορεί να χρειάζονται σοβαρή ιατρική και μηχανική υποστήριξη. Έως τότε νόμιζα ότι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να μπουν σε θερμοκοιτίδα… να ζεσταίνονται! Κοίταξα προσεχτικά απ’ τη τζαμαρία του τρίτου θαλάμου. Όλα τα μωρά διασωληνωμένα, μόνιτορς και μηχανήματα. Δεν έβλεπες μωρό, έβλεπες μόνο καλώδια να τυλίγουν το κορμί του. Όταν κάτι απορυθμιζόταν, χτυπούσαν τα μηχανήματα κι οι μαίες έτρεχαν πάνω στο μωρό! Η καρδιά σου σφιγγόταν μήπως κάτι σοβαρό είχε συμβεί. Κι αυτό το μαρτύριο για κάποιους γονείς κρατάει  μήνες ολόκληρους! Για μήνες, να ξυπνάς το πρωί για να πας στο μαιευτήριο και να μην ξέρεις αν το παιδί σου θα τα καταφέρει… Μωράκια έξι ή επτά ημερών  να χειρουργούνται  στην καρδιά,  στα νεφρά ακόμη και στον εγκέφαλο! Γονείς απ’ όλη την Ελλάδα να λείπουν μήνες απ τα σπίτια τους ή να έχουν δύο μωρά στην εντατική. Δεν μπορώ να ξεχάσω μια μαμά που ήταν μαζί μας στο θάλαμο 1 και είχε δίδυμα. Δεν μπορούσε να τα πάρει καν στην αγκαλά της. Έκλαιγε διαρκώς λέγοντας ότι φοβάται  κι αυτό γινόταν για μέρες… Όχι γιατί δεν τ’ αγαπούσε, αλλά γιατί είχε πάθει σοκ! Δεν υπήρχε ένας ψυχολόγος σε ολόκληρο ιδιωτικό  μαιευτήριο και όπως όπως προσπαθούσαν οι μαίες να τη συνεφέρουν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να μπει στην ψυχούλα της!

Ένιωσα πολλές φορές τυχερή που δεν ήμουν στο θάλαμο 3 και ήταν υγιής ο Αντώνης. Πάντα όμως φοβόμουν και περίμενα εναγωνίως την ενημέρωση, μην προκύψει η οποιαδήποτε επιπλοκή, πράγμα σύνηθες στη ΜΕΝΝ. Η εμπειρία αυτή ακόμα  και σήμερα, σχεδόν τρία χρόνια μετά, πονάει, παρ’ όλο που εμείς μείναμε μόνο δεκαπέντε μέρες – το «μόνο» ακούγεται ειρωνικό. Με πόνεσε πιο πολύ απ’ τη δύσκολη εγκυμοσύνη μου.  Μου έδιναν συγχαρητήρια κι εγώ μέσα μου πονούσα, γιατί ζούσα μονίμως με το φόβο της επιπλοκής. Πονούσα γιατί  έμενε μόνος στο μαιευτήριο κι εγώ στο σπίτι με μια άδεια κούνια! Εγώ είχα τουλάχιστον τον άντρα μου και τους γονείς μου, το μωρό μου δεν είχε κανέναν! Ακόμα και σήμερα φοβάμαι να μείνω έγκυος ξανά! Ελπίζω να δικαιολογηθώ έστω και λίγο στα μάτια της μαμαδοφίλης  Κατερίνας, που με θεωρεί υπέρ -προστατευτική με το γιο μου και να μου βρει έστω κι ένα ελαφρυντικό. Πολλές φορές εύχομαι να μην τα είχα ζήσει όλα αυτά και να είχα περισσότερες εικόνες ανεμελιάς. Δε θα είχα όμως γνωρίσει τον αγώνα του νοσηλευτικού προσωπικού και των γιατρών να υποκαταστήσουν τη φύση. Δε θα είχα νιώσει την υπερηφάνεια  να συγκαταλέγομαι σ’ αυτούς τους υπέροχους γονείς που ξεπερνούν τα όρια τους! Κυρίως δε θα είχα γνωρίσει αυτούς τους μικρούς αγωνιστές –έχω άλλωστε έναν τέτοιο πεισματάρη στο σπίτι μου-που έμαθαν τόσο νωρίς να αγωνίζονται πολύ σκληρά και να κερδίζουν άνισες μάχες!  Η μεγάλη ψυχή και το πείσμα χωράνε ακόμα και σε 44 εκατοστά!

«Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος»

Διονύσιος Σολωμός, Εθνικός Ποιητής

Σε συνεργασία με το 31 εβδομάδες, οι CretaMums πρόκειται να οργανώσουν συναντήσεις υποστήριξης πρόωρα γονιών. Αν ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε ή να μας στείλετε τις δικές σας ιστορίες προωρότητας, επικοινωνήστε με το info@cretamums.gr.