Το σύννεφο έφερε βροχή! (Χειροτεχνία)

Γράφει η CretaMum Γιώτα, μαμά του Δημήτρη

…Άνοιξε αυτό το κουτί
παραμύθι να ακουστεί
η φαντασία σου κι η μουσική μας
σε ταξιδεύουνε στα πέρατα της γης.

Βιβλίο είν’ ή μήπως σκηνή
μία ευχή και θα φανεί
και οι φιγούρες μας παραμυθάδες…

Τρελαινόμουν για αυτή την εκπομπή όταν ήμουν μικρή. Περίμενα πως και πως να φτάσει η ώρα που θα άνοιγε το κουτί τότε στην ΕΡΤ1 και θα ταξίδευα στο Φα με το Φιόγκο, στο Λα με το Ρούχλα, στο Σι με το Σεβαστιανό και στο Μι με τη Μελιά. Πάντα μου άρεσε να ξεκινάω στο Δημήτρη την ανάγνωση κάποιου βιβλίου υπό τον ήχο αυτής της υπέροχης μελωδίας. Μεταφερόμουν ραγδαία και εγώ στο παρελθόν και γινόμουν και πάλι παιδί. Έτσι ακριβώς θέλαμε να το μοιραστούμε και με τους φίλους μας στην καθιερωμένη συνάντηση των CretaMums την προηγούμενη εβδομάδα.

Ανοίξαμε λοιπόν το κουτί μας, ρίξαμε μέσα παραμυθόσκονη και περιμέναμε να φουσκώσει μέχρι να μας εμφανίσει το βιβλίο με το οποίο θα ξεκινάγαμε την διαδρομή μας. Και με ένα άνοιξε – κλείσε των ματιών εμφανίστηκε το εκπληκτικό βιβλίο του απίθανου Eric Carle «Παρακαλώ, μπαμπά, φέρε μου το φεγγάρι» (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο). Για όσους δεν είχαν την τύχη να το διαβάσουν, μιλάει για ένα μικρό κορίτσι, την Άννα, που προσπαθεί να αγγίξει το φεγγάρι. Όμως, όσο και αν φαίνεται κοντά της, εκείνη αδυνατεί να τα καταφέρει και ζητάει τη βοήθεια του μπαμπά της. Εκείνος, με όλη του την δύναμη, παίρνει μια τεράστια σκάλα που την πάει στο πιο ψηλό βουνό και αρχίζει να ανεβαίνει μέχρι που φτάνει στο φεγγάρι. Όμως το φέγγαρι είναι τόσο μεγάλο και τα χέρια του πατέρα τόσο μικρά που δεν θα μπορέσει να το ξεκρεμάσει απο τον ουρανό. Η αγάπη του όμως θα ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο και θα περιμένει μέχρι να γίνει πάλι μικρό ώστε να της το χαρίσει. Η αγάπη του πατέρα εξάλλου όλα τα μπορεί! Για άλλη μια φορά, το κουτί έκανε το θαύμα του και αυτή τη φορά μας ταξίδεψε στο φεγγάρι και τους φίλους του.

SONY DSC

Από μωρό που ήταν ο Δημήτρης, συνήθιζα να τον κρατώ στην αγκαλιά μου και να κοιτάμε τον ουρανό. Μου άρεσε να του δείχνω τον Ήλιο την ημέρα και το φεγγάρι τη νύχτα. Του έλεγα πως μόλις κουραστεί ο Ήλιος να μας φωτίζει, έρχεται να τον ξεκουράσει ο καλύτερός του φίλος, το Φεγγάρι. Κι όταν με ρωτούσε αργότερα για τα αστέρια, του έλεγα πάντα την αλήθεια, πως είναι τα διαμάντια του ουρανού και οι σύντροφοι του φεγγαριού, αφού καλούνται να τον ψυχαγωγούν όλες τις ώρες τις νύχτας για να μην το πάρει ο ύπνος. Μα σαν με ρώτησε και για τα σύννεφα, πάλι την αλήθεια του έλεγα, πως είναι οι φρουροί του ουρανού μέρα και νύχτα. Ιδίως τη νύχτα που λειτουργούν σαν πουπουλένια στρώματα για τα αστέρια. Πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι;

Και κάπως έτσι τελείωσε και η ιστορία μας στη συνάντηση. Κι επειδή τον τελευταίο καιρό τα σύννεφα ήταν κάπως παραπονεμένα και τα δάκρυά τους έβρεχαν την γη, σκέφτηκα να τα ευχαριστήσουμε και να τους δείξουμε πόσο πολύ σπουδαία είναι για εμάς με την παρακάτω χειροτεχνία.

SONY DSC

Είναι μια εύκολη κατασκευή που τη χαίρονται μεγάλοι και μικροί: χρειαστήκαμε χαρτόνια γαλάζια και λευκά, σπάγγο και βαμβάκι. Κόψαμε από τα γαλάζια χαρτόνια τα συννεφάκια μας και από τα λευκά μικρές και μεγάλες σταγόνεςΚολλήσαμε το βαμβάκι πάνω στα συννεφάκια και, αφού πρώτα ζωγραφίσαμε τις σταγόνες, τις συρράψαμε στους σπάγγους.

SONY DSC

Μετά από αυτή τη συνάντηση, τα σύννεφα χάρηκαν τόσο που σταμάτησαν να κλαίνε και κάπως έτσι μας καλοσώρισε και φέτος η Άνοιξη! Καλό μήνα φίλοι μας και μην ξεχνάτε να πετάτε στα σύννεφα!

Εγγραφείτε στο newsletter μας για να λαμβάνετε με email κάθε νέο μας άρθρο.