Το σχολείο των πτηνών

Γράφει η CretaMum Ρένα

Εκείνο το πρωινό, μόλις ο ήλιος άνοιξε τα μάτια του, άρχισε να ανατέλλει σιγά σιγά πίσω από το γρανιτένιο όγκο των βουνών. Ήταν χαρούμενος και ξεκούραστος μετά από τον πολύωρο νυχτερινό του ύπνο. Το λαμπερό του χαμόγελο φώτιζε τον ουρανό και τον έβαφε γαλάζιο. Όλα υπόσχονταν άλλη μία υπέροχη, ανοιξιάτικη μέρα στην απεραντοσύνη του δάσους, αν δεν ακούγονταν για ακόμα μία φορά όλες αυτές οι φωνές από το σχολείο των πτηνών, πάνω στη γέρικη βελανιδιά.

Δώσε μου πίσω το βιβλίο μου, φώναζε το Αετόπουλο.

Όχι δε στο δίνω! Κρα κρα! Δεν μπορείς να το πάρεις και να θυμάσαι πως αν με αγγίξεις ο μπαμπάς μου θα σε βάλει φυλακή, έλεγε κράζοντας ειρωνικά ο μικροκαμωμένος Κόρακας.

Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Ο Κόρακας, που ήταν ο πρώτος γιος του Αρχηγού φρουράς του Βασιλιά Γύπα, όλο δημιουργούσε προβλήματα στους υπόλοιπους μαθητές του σχολείου. Η δασκάλα τους, η κυρία Κουκουβάγια, κουνούσε με απογοήτευση το κεφάλι της και σήκωνε ψηλά τις φτερούγες της μήπως και τον συνετίσει, αλλά μάταια. Κάθε μέρα και χειρότερα. Κάθε μέρα κι ένα καινούριο κακότροπο περιστατικό. Και τι να πρωτοθυμηθεί; Μήπως τότε που σκίζοντας τα τετράδια των άλλων πουλιών, τα ανάγκαζε να παραδεχτούν πως είναι ο καλύτερος μαθητής ή τότε που είχε στριμώξει το μικρό σπουργίτι κάτω από την έδρα και το κλοτσούσε στο κεφάλι και τη κοιλιά;

Όλα αυτά και πολλές άλλες αταξίες ήταν τα καθημερινά κατορθώματα του Κόρακα. Και κάθε φορά που η δασκάλα με απόγνωση ενημέρωνε τον πατέρα του, ο κυρ Κόρακας απαντούσε πάντα με τα ίδια λόγια:

Ο γιός μου, όλα αυτά; Αποκλείεται! Το δικό μου παιδί δε κάνει τέτοια πράγματα!

Δε δεχόταν ούτε να το συζητήσει. Και αν κάποιος από τους γονείς πήγαινε για να κάνει παράπονα, του φώναζε και τον απειλούσε:

Πώς τολμάς να κατηγορείς το γιο μου; Θα ζητήσω από το Βασιλιά Γύπα να σου πάρει το κεφάλι.

Όλο το σχολείο ήταν αναστατωμένο και ακόμα περισσότερο από την περασμένη Τετάρτη, που το μικρό Κοτσύφι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο από τσίμπημα στο κεφάλι, που φυσικά το είχε προκαλέσει ο Κόρακας.

Τι θα κάνουμε;Δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτό, έλεγαν οι μαθητές μεταξύ τους.

Να τον χτυπήσουμε και εμείς, φώναζαν κάποιοι.

Όχι! Όχι! Η βία δεν είναι λύση! Δεν πρέπει να κάνουμε σε άλλους ότι δεν αρέσει να μας κάνουν εμάς.

Συζητούσαν και ξανασυζητούσαν για μέρες, μέχρι που αποφάσισαν να δράσουν και διάλεξαν εκείνη τη στιγμή για να βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους. Καθώς λοιπόν ο Κόρακας κρατούσε το βιβλίο του Αετόπουλου έτοιμος να το σκίσει, πλησίασε ο Μπούφος.

Πάρε το βιβλίο του αν το θέλεις Κοράκι. Δεν μας πειράζει. Δεν το χρειάζεται πια, θα του δώσω το δικό μου! Κι αφού αγκάλιασε από τους ώμους το φίλο του, του γύρισαν τη πλάτη και απομακρύνθηκαν.

Από εκείνη την ημέρα όλοι οι μαθητές φέρονταν με τον ίδιο τρόπο στο κακότροπο Κοράκι, μέχρι που απομονώθηκε από όλους και κανείς δεν έπαιζε μαζί του για τουλάχιστον μια εβδομάδα. Αυτό ήταν το διάστημα που χρειάστηκε για να καταλάβει το λάθος του και να αλλάξει τη συμπεριφορά του. Μέρα με τη μέρα όχι μόνο γινόταν πιο ευγενικός με τους άλλους και αποκτούσε περισσότερους φίλους, αλλά και όλοι οι μαθητές πήγαιναν με μεγαλύτερη όρεξη στο σχολείο, μελετούσαν τα μαθήματα τους πιο χαρούμενοι και έκαναν το σχολείο των πτηνών γνωστό σε όλο το δάσος ως το «Σχολείο Καλής Συμπεριφοράς»!

Μπορεί τα γεγονότα αυτού του παραμυθιού να μην είναι εντελώς φανταστικά. Μπορεί επίσης το σχολείο των πτηνών να θυμίζει κάποιο από τα δικά μας ανθρώπινα σχολεία. Κανένα παιδί δε πρέπει να σιωπά όταν αντιμετωπίζει παρόμοιες συμπεριφορές. Η αυτοπεποίθηση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους προβλημάτων.

Ίσως εκείνα τα παιδιά που έχουν επιθετική συμπεριφορά (σωματική, ψυχολογική ή λεκτική) η οποία εκδηλώνεται σκόπιμα και επαναλαμβανόμενα, να έχουν περισσότερη ανάγκη από την κατανόηση και τη βοήθειά μας.